Grad je s juga bio blokiran sa Makljenovca, Ularica, Alibegovaca, Matuzića, Šija i Ševarlija, sa istočne strane od Klokotinice i Brijesnice, zatim bile su blokade u Grapskoj, od HVO-a u Johovcu i dijela Čaršije u gradu.
Član Udruženja "Branioci Doboja 2. maj 1992" Mirko Stojčinović, reagujući na pokušaje revizionizma i zlonamjerne etikete da su Srbi agresori, kaže da je ovu propagandu svojom presudom pobio i Sud BiH koji je nedavno, nakon dugogodišnjeg suđenja, oslobodio od optužbe policijsko i civilno rukovodstvo grada Doboja.
"Kako Srbi mogu biti agresori!? Kako može biti agresor Novak Popović iz Ritešića, kojeg su hrvatske jedinice Riječke brigade ubile 6. maja na kućnom pragu, u Ritešiću gdje su rođeni njegov djed, pradjed", upitao je Stojčinović.
On je istakao da je iz današnje perspektive veoma vidljivo da su se jedino muslimani i Hrvati spremali za oružanu borbu, te da je odbrana Doboja bila najhumanija akcija poslije "Koridora života" s obzirom da u njoj nije bilo stradalih muslimanskih i hrvatskih civila.
Ukazujući na okolnosti u Doboju prije 2. maja 1992. godine, Stojčinović je naveo da je u to vrijeme Doboj bio opkoljen sa svih strana i da su Srbi bili u enklavi na svega 30 odsto nekadašnjeg područja opštine.
On je naveo da su u opkoljavanju grada učestvovale daleko brojnije i opremljenije jedinice Patriotske lige i Zelenih beretki, te Hrvatskog vijeća odbrane i Zbora narodne garde.
Učesnici su podsjetili da je na današnji dan 1992. iz Lipca krenula organizovana odbrana grada i osujećen cilj zeničkog i tuzlanskog korpusa takozvane Armije BiH da, u sadejstvu sa hrvatskim regularnim i paravojnim snagama, na Đurđevdan - 6. maja osvoje Doboj i izvrše genocid nad Srbima.
Namjera im je bila da okupiraju Doboj, nakon što su prethodno to učinile sa Brodom, Odžakom i Derventom, te da se Tuzla spoji sa Zenicom.
Nekadašnji komandir Prve čete Ozrenske brigade Vojske Republike Srpske Radenko Nikolić rekao je da su prije 34 godine, zahvaljujući specijalnoj vojnoj operaciji, branioci onemogućili stradanje Srba u Doboju, kao što se to prethodno dogodilo srpskom narodu u Liješću, Sijekovcu, Brodu, Derventi, Rabiću, Ritešiću i Johovcu.
Nikolić je istakao da istinu o događajima tog vremena ne može promijeniti nikakav revizionizam, a kao potvrda toga je što su na ovom području i prije 2. maja 1992. godine bile prisutne dobro obučene terorističke grupe od strane Irana, što je zadokumentovano.
Nekadašnji učesnik borbi za odbranu Doboja Čedo Segdar ukazao je na važnost odbrane grada koji je od 1992. do 1995. godine bio oaza spasa za oko 50.000 Srba etnički prognanih sa područja Zenice, Tuzle, Visokog i drugih lokalnih zajednica, te Hrvatske.
Pukovnik u penziji i komandant Operativne grupe Doboj Milivoje Simić naveo je da je moral branilaca bio veliki i da se radilo o čestitim i ponosnim ljudima, veoma jedinstvenim i moralnim, o čijem činu i tekovini mora da se upoznaju mladi naraštaji.
Tokom odbrane grada Doboj jedino je stradao Žarko Mišić, čija je kćerka Aleksandra navela da je tokom očevog stradanja imala svega četiri i po mjeseca i da je o njegovom herojstvu čula od njegovih saboraca.
Ona je zadovoljna što se i danas od zaborava čuva sjećanje na jedan veliki istorijski podvig.
Današnjem obilježavanju prisustvovao je poslanik u Narodnoj skupštini Republike Srpske Danijel Jošić, te zamjenik ministra odbrane u Savjetu ministara Aleksandar Goganović.
Skupština grada Doboja donijela je odluku da 2. maj bude proglašen za datum od značaja za ovu lokalnu zajednicu.
***
Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici i X nalogu.
Čitaoci reporteri
Podjelite sa ostalim našim čitaocima ono što svakodnevno vidite, sa čime se susrećete, vaše utiske sa putovanja, neobične sutuacije kojima ste prisustvovali i zabilježili ih svojim foto-aparatom tokom ljetovanja, zimovanja, izleta... Pišite nam na našu email adresu:
